Μανώλης & Χριστίνα

Τα λουστρίνια του γαμπρού περίμεναν στο ξύλινο πάτωμα, τόσο γυαλισμένα που καθρέφτιζαν τα δύο μανικετόκουμπα σε σχήμα θυρεού που ήταν ακουμπισμένα πάνω τους. Ήταν η μέρα του Μανώλη και της Χριστίνας, και ο Μανώλης δεν θα φορούσε κοστούμι: θα παντρευόταν με τη λευκή στολή αξιωματικού του ναυτικού, με τα χρυσά γαλόνια στους ώμους.

Η εκκλησία ήταν γεμάτη τοιχογραφίες από το πάτωμα ως το ταβάνι, με έναν μεγάλο πολυέλαιο στη μέση. Την ώρα που άλλαζαν τα στέφανα πάνω από τα κεφάλια τους, η Χριστίνα κρατούσε την ανθοδέσμη με τα λευκά τριαντάφυλλα και δίπλα τους στεκόταν μια σειρά από άντρες με λευκές στολές. Τράβηξα και τη στιγμή που ο ιερέας άγγιξε το μέτωπο του Μανώλη για να κάνει τον σταυρό.

Έξω, ανάμεσα στα δέντρα, ένας αξιωματικός με πηλίκιο και λευκά γάντια σήκωσε το σπαθί του πάνω από τον γαμπρό. Ο Μανώλης χαμογελούσε με το κεφάλι σκυφτό, κι ο κόσμος γύρω είχε ήδη σηκώσει τα κινητά, γιατί τέτοια σκηνή δεν τη βλέπεις σε κάθε γάμο.

Στην παραλία, με τη θάλασσα και τα βουνά πίσω τους, η Χριστίνα κάθισε στο γόνατο του Μανώλη και το νυφικό απλώθηκε στην άμμο. Εκείνη του κρατούσε το πρόσωπο με το χέρι, εκείνος είχε κλείσει τα μάτια, και τα μαλλιά της έπεφταν πάνω στη λευκή του στολή.