Παύλος & Ειρήνη

Η Ειρήνη, ήδη με το νυφικό, καθόταν με ένα μπλε στυλό στο χέρι και έγραφε στη σόλα του παπουτσιού της. Χαμογελούσε όσο έγραφε, κι εγώ φρόντισα να μη χάσω ούτε μια γραμμή. Ήταν ο γάμος της με τον Παύλο.

Στο σαλόνι, ο Παύλος ντυνόταν με άλλους τέσσερις γύρω του. Ο ένας του κρατούσε το μανικέτι, ο άλλος του έφτιαχνε το πουκάμισο, και οι δύο στις άκρες κοιτούσαν τον φακό. Τόσα χέρια για ένα πουκάμισο, δεν είχε περιθώριο να μείνει κάτι στραβό. Κοντά, ένα μπεζ κοστούμι περίμενε στην κρεμάστρα, με τη γραβάτα περασμένη και ένα κλιπ με μια μικρή αλυσίδα.

Το μυστήριο έγινε έξω, κάτω από ψηλά πράσινα δέντρα. Με τα στέφανα στο κεφάλι, η Ειρήνη και ο Παύλος περπατούσαν χέρι χέρι δίπλα στον ιερέα και το ρύζι έπεφτε από παντού. Η ανθοδέσμη της είχε πορτοκαλί και ροδακινί λουλούδια, με κλαδάκια από πάμπας.

Αργότερα κάθισαν οι δυο τους κάτω από τα κλαδιά, στην άκρη ενός γκαζόν, και φιλήθηκαν με την ανθοδέσμη στην αγκαλιά της.

Ο πρώτος χορός έγινε κάτω από μια σειρά από λαμπάκια, μπροστά σε μια κουρτίνα από μικρά φωτάκια πίσω από το τραπέζι. Κάποιοι καλεσμένοι είχαν σηκωθεί όρθιοι και κοιτούσαν. Η Ειρήνη είχε το ένα χέρι γύρω από τον λαιμό του Παύλου και με το δάχτυλο έδειχνε ψηλά.